Ook al heb ik er vanaf mijn jeugd altijd al een beetje mee gezeten en zag je - sinds ik de afgelopen jaren was aangekomen - nog duidelijker dat het niet in verhouding was met de rest van mijn lichaam, ik zou de operatie nooit op eigen houtje gedurfd hebben. Toen ik 19 februari jongstleden werd gebeld of ik mee wilde doen aan dit programma, moest ik wel even nadenken. Durfde ik dit wel? De operatie op zich en dan ook nog eens op televisie!! Maar aan de andere kant: zo’n kans krijg je niet nogmaals… Twee dagen later had ik mijn eerste consult bij Robert Schoemacher. En twee weken daarna lag ik op de operatietafel. Het was allemaal al spannend, maar door het filmen was ik extra zenuwachtig. Vooral ook omdat je niet weet wat er precies gaat gebeuren en wat je kan verwachten.. Soms denk je dat het klaar is, maar dan moest er toch weer wat gebeuren. Of was er een afspraak gemaakt, moest deze weer verzet worden. Gelukkig waren er een aantal mensen (van de filmploeg en de operatieploeg) die mij gerust stelden. Nadat ik van de operatie wakker werd zat ik nog onder de pijnstillers, dus had nog niet zoveel pijn. Van de operatie zelf heb ik ook niets gemerkt, ik was namelijk onder narcose. Ik moest een nachtje blijven ter observatie en toen ik ’s nachts naar het toilet moest, schrok ik behoorlijk, bij iedere stap die ik zette verloor ik steeds een plasje bloed. Later bleek dat het gewoon wondvocht was vermengd met bloed, dus dat zag er wat spectaculairder uit dan dat het in werkelijkheid was. Na een paar dagen verloor ik geen wondvocht/bloed meer. En na een week hoefde ik geen gaasjes meer te gebruiken. Wel moest ik vanaf dag één zo’n stretchbroekje aan; eerst drie weken dag en nacht en daarna drie weken alleen overdag. De eerste 1,5 week was dit echt een hels karwei.. Ik had niet verwacht dat ik zo veel last zou hebben… (tsja, je bent bont en blauw…het is natuurlijk niet niks..). Gelukkig ging het steeds beter, de pijn en blauwe plekken werden steeds minder. Je huid blijft alleen heel lang raar aanvoelen en zag er, naar mijn gevoel, ook raar uit. Drie weken later kwam ik terug voor de (televisie)controle. Ik had het idee dat dit het eindresultaat was (zo kwam het op mij over) en was dus niet zo blij.. Tijdens dit consult werd pas duidelijk dat het eindresultaat pas na een half jaar tot een jaar zichtbaar zou worden. Nu ben ik acht weken verder, heb ik foto’s gezien van voor de ingreep, en zie ik een duidelijk verschil met hoe het er voor uitzag.. Natuurlijk, het eindresultaat heb ik nog niet bereikt.. Het verschil is dat ik alleen nu wel heel blij ben dat ik het heb gedaan. Ik wil dan ook iedereen, in het bijzonder dokter Robert Schoemacher, dokter Van Drunen (voor de perfectie), de assistenten, de werknemers van Stokvis en vooral mijn familie bedanken voor de hulp en de ondersteuning in deze periode.